<< Blog

Το σπίτι μου είναι ναός

Ιούν 27, 2020

Στα τέλη της δεκαετίας του ’40, ο Ντιέγο Ριβέρα αποφάσισε να χτίσει ένα σπίτι. Ήθελε έναν ναό αφιερωμένο ην δόξα του. Το ονόμασε Αναχουακάλι και τον βάσισε στους αζτεκικούς ναούς, που είχαν να κάνουν με ανθρωποθυσίες κι όχι με ευχάριστη διαμονή.

Το κτίριο αποτελείται κυρίως από ηφαιστειακή πέτρα λαξεμένη σε αλλόκοτα σχήματα. Ο επισκέπτης περνά μέσα από τεράστιες πέτρινες πύλες, διασχίζει μία τάφρο και βγαίνει σε μία πελώρια αυλή που περιβάλλει ένα τεράστιο ογκώδες πέτρινο τραπέζι. Στο εσωτερικό του κτιρίου, υποφωτισμένοι  δαιδαλώδεις  διάδρομοι οδηγούν σε στενά δωμάτια που φιλοξενούν την συλλογή προκολομβιανής τέχνης του Ριβέρα. Στο κέντρο της πυραμίδας του κάτω ορόφου βρίσκεται ένα μικρό δωμάτιο με μία πισίνα. Ο χώρος θυμίζει την κάμαρα των προσφορών όπου οι Αζτέκοι ιερείς άφηναν τα οστά των θυμάτων τους. Ο Ριβέρα ήθελε το δωμάτιο να περιέχει τα λείψανα του ίδιου και της Κάλο.

Δεν έζησε ποτέ στο σπίτι αυτό, πέθανε πριν ολοκληρωθεί. Άνοιξε για το κοινό το 1964 και σήμερα λειτουργεί ως Μουσείο Ντιέγο Ριβέρα.

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ Της Elisabeth Lunday Η Μυστική Ζωή των Μεγάλων Ζωγράφων, εκδ. Αιώρα 2009.

0 Σχόλια

Υποβάλετε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

el
Send this to a friend